မဒူရိုအစိုးရဖယ်ရှားခံရခြင်းကြောင့် တောင်ပိုင်း Florida ရှိ ဗင်နီဇွဲလားနိုင်ငံသားများအကြား ဝမ်းမြောက်ခြင်းပွဲများ ဖြစ်ပေါ်

(SeaPRwire) –   တောင်ဖလော်ရီဒါတွင် စနေနေ့၌ ပျော်ပါးသူများသည် “ လွတ်လပ်ရေး” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြပြီး ဗင်နီဇွဲလားအလံများကို ပခုံးပေါ်တွင် ခြုံထားကာ နီကိုလပ်စ် မဒူရိုအစိုးရကို ဖြုတ်ချခဲ့သည့် အံ့ဖွယ်ရလဒ်ကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့တောင့်တခဲ့သော်လည်း ပြဿနာပေါင်းစုံရှိသည့် မိမိတို့၏ ဇာတိမြေတွင် နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကို သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဗင်နီဇွဲလားသမ္မတ ဖမ်းဆီးခံရပြီး နိုင်ငံပြင်ပသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံရသည်ဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာချိန်တွင် လူများသည် ဖလော်ရီဒါပြည်နယ်၊ ဒိုရယ်မြို့တွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ထိုဒေသသည် မိုင်ယာမီမြို့ဆင်ခြေဖုံးဒေသဖြစ်ပြီး သမ္မတ ဒေါ်နယ်ထရမ့်၏ ဂေါက်ကွင်းအပန်းဖြေစခန်းရှိရာ နေရာဖြစ်ကာ လူဦးရေ၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ဗင်နီဇွဲလားမျိုးနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဒိုရယ်မြို့ရှိ ဗင်နီဇွဲလားယဉ်ကျေးမှု၏ ဗဟိုချက်တစ်ခုဖြစ်သည့် El Arepazo စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် လူတစ်ဦးသည် “ လစ်ဘာတတ်” (လွတ်လပ်ရေး) ဟု မည်းနက်သော မှတ်တံဖြင့် ရေးထားသည့် ကတ်ထူပြားတစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ထိုစိတ်ခံစားချက်ကို “ လွတ်လပ်ရေး! လွတ်လပ်ရေး! လွတ်လပ်ရေး!” ဟု သံပြိုင်အော်ဟစ်နေစဉ် မိမိတို့၏ ဇာတိမြေအတွက် အသစ်တစ်ခုကို မျှော်လင့်နေကြသည့် အခြားသော ဗင်နီဇွဲလားဇာတိဖွားများကလည်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

“ ကျွန်မတို့ကလည်း လူတိုင်းလိုပါပဲ – ဒါဟာ ခံစားချက်တွေရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုပါပဲ” ဟု ၁၉၉၇ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သူ အလက်ဇန်းဒြား အရီရီတာက ပြောသည်။ “ ကြောက်စိတ်တွေ ရှိတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိတယ်။ ဒီအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်မတို့ စောင့်မျှော်နေခဲ့ရတယ်။ ဗင်နီဇွဲလားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ဖို့လိုတယ်။ ကျွန်မတို့အားလုံး လွတ်လပ်မှုကို လိုအပ်နေတယ်။”

စနေနေ့တွင် ထရမ့်က အမေရိကန်အစိုးရသည် အနည်းဆုံးယာယီအားဖြင့် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး ယခုပင် စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဇွတ်တိုးပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ဆောင်ချက်သည် ရေနံကြွယ်ဝသည့် တောင်အမေရိကနိုင်ငံအား ထရမ့်အုပ်ချုပ်ရေးက ဖိအားပေးမှုမြှင့်တင်သည့် လှုပ်ရှားမှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသာမက မဒူရို၏ အပြုအမူအလေ့အထများကို ခြေရာခံထားသည့် သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာကြာ စီစဉ်မှုတစ်ရပ်၏ ရလဒ်လည်း ဖြစ်သည်။

၂၀၁၄ ခုနှစ်မှစတင်၍ လူပေါင်း ၈ သန်းခန့်သည် ဗင်နီဇွဲလားမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြပြီး ပထမဦးစွာ လက်တင်အမေရိကနှင့် ကာရစ်ဘီယံဒေသရှိ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများတွင် အခြေချခဲ့ကြသည်။ COVID-19 ကပ်ရောဂါအပြီးတွင် သူတို့သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို ပိုမိုအာရုံစိုက်လာကြပြီး ကိုလံဘီယာနှင့် ပနားမားရှိ တောနက်များကို ဖြတ်သန်းလျှောက်လာခြင်း သို့မဟုတ် ငွေကြေးထောက်ပံ့သူတစ်ဦးနှင့် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုအရ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အမေရိကန်သို့ လေယာဉ်စီးလာခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။

ဒိုရယ်တွင် အလယ်အလတ်တန်းစား အထက်ပိုင်း ပညာရှင်များနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များသည် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များနှောင်းပိုင်းတွင် ဆိုရှယ်လစ် ဟူဂိုချာဗက်ဇ် သမ္မတအဖြစ် အနိုင်ရချိန်တွင် အိမ်ခြံမြေနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် နိုင်ငံရေးဆန့်ကျင်ဘက်များနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်များ တည်ထောင်သူများ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ဝင်ငွေနည်းပါးသည့် ဗင်နီဇွဲလားနိုင်ငံသားများ ပိုမိုရောက်ရှိလာပြီး ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းများတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကြသည်။

သူတို့သည် ဆရာဝန်များ၊ ရှေ့နေများ၊ အလှပြင်ပညာရှင်များ၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သားများနှင့် အိမ်သန့်ရှင်းရေးသမားများ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့မှာ အမေရိကန်နိုင်ငံသား ပြုလုပ်ခံထားရသူများ သို့မဟုတ် အမေရိကန်မှာမွေးဖွားသည့် ကလေးများနှင့်အတူ တရားမဝင်နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အခြားသူများမှာ ခရီးသွားဗီဇာသက်တမ်းကျော်နေသူများ၊ ခိုလှုံခွင့်တောင်းခံသူများ သို့မဟုတ် ယာယီအခြေအနေတစ်မျိုးမျိုး ရရှိထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

၂၀၁၅ ခုနှစ်တွင် မိမိ၏ဇာတိဗင်နီဇွဲလားမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့သူ နီယူရ်ကာ မယ်လန်ဒက်ဇ်က စနေနေ့တွင် မဒူရိုဖြုတ်ချခံရခြင်းသည် မိမိ၏ဇာတိမြေရှိ ဘဝကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေမည်ဟု မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ မယ်လန်ဒက်ဇ်သည် နယူးယောက်မြို့သို့ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ၏ ဘဝများကို စွမ်းဆောင်ရည်မြှင့်တင်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် Venezuelans and Immigrants Aid အဖွဲ့ကို ပူးတွဲတည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ဇာတိမြေတွင် ပြောင်းလဲမှုအတွက် မပြောင်းလဲသော ထောက်ခံသူတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီး ထိုနိုင်ငံရှိ သူမတို့လူမျိုးများသည် “ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု အကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်နေရသည်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

အမေရိကန်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် ထိုဒုက္ခများ ကုန်ဆုံးသွားမည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားသည်။

“ ကျွန်မတို့အတွက်ကတော့ ဒါဟာ ကျွန်မတို့မြင်ရမယ့် တရားမျှတမှုရဲ့ အစပဲရှိသေးတယ်” ဟု မယ်လန်ဒက်ဇ်က ဖုန်းဖြင့်တွေ့ဆုံမေးမြန်းခန်းတစ်ခုတွင် ပြောကြားခဲ့သည်။

အတင်းအဓမ္မရွှေ့ပြောင်းခံရမှုများ၊ ဖိနှိပ်မှုများ၊ ငတ်မွတ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် သူမ၏ဇာတိမြေသည် “ ကျိုးပဲ့ချိုးပြတ်မည့်အချက်” သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု သူမက ဆိုသည်။ ဗင်နီဇွဲလားပြန်လည်ထူထောင်ရေးတွင် ကူညီရန် နိုင်ငံတကာ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု ထောက်ပံ့ကူညီမှုကို သူမတောင်းဆိုခဲ့သည်။

“ ဒီပြစ်မှုတွေအတွက် တာဝန်ရှိတဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာဟာ ပြန်လည်ထူထောင်ရေးအတွက် အာမခံချက်တော့မဟုတ်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတာပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ အဖွဲ့အစည်းတွေအပေါ် ရာဇဝတ်မှုထိန်းချုပ်မှုမရှိတဲ့ အနာဂတ်ဟာ တရားမျှတမှု၊ ဥပဒေစိုးမိုးရေးနဲ့ ဒီမိုကရေစီအာမခံချက်တွေအပေါ