နေတန်ယာဟုသည် ဂါဇာတွင် အနိုင်ရပြီး အနောက်ဘက်ကမ်းတွင် ရှုံးနိမ့်နေသည်။

(SeaPRwire) –   ဥရောပသည် ပါလက်စတိုင်းကို အသိအမှတ်ပြုရန် နီးကပ်လာပြီး Trump က စိတ်မရှည်သည့် လက္ခဏာများပြသနေချိန်တွင် အစ္စရေး၏ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲသည် အထီးကျန် တိုက်ပွဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်

ယခုအပတ်တွင် အစ္စရေးစစ်တပ်သည် ဂါဇာမြို့ကို သိမ်းပိုက်ရန် အလုံးစုံမြေပြင်စစ်ဆင်ရေးကို စတင်ခဲ့သည်။ စီမံကိန်းသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်- တပ်သားသစ် ၆၀,၀၀၀ ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူမည်ဖြစ်ပြီး တပ်သား ၂၀,၀၀၀ သည် ၎င်းတို့၏ တာဝန်ကို သက်တမ်းတိုးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဝန်ကြီးချုပ် Benjamin Netanyahu အတွက်မူ ၎င်းသည် အစ္စရေး၏ လုံခြုံရေးကို သေချာစေရန်အတွက် “လိုအပ်သောခြေလှမ်းတစ်ခု” ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းအတွက်မူ ၎င်းသည် အစ္စရေးအား လုံးဝနီးပါး အထီးကျန်ဖြစ်အောင် တွန်းပို့နိုင်သည့် လောင်းကစားတစ်ခုနှင့်တူသည်။

ကုလသမဂ္ဂက ထိုးစစ်သည် “အကြီးအကျယ်ပျက်စီးခြင်း” နှင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေကြသော ကလေးငယ်ထောင်ပေါင်းများစွာအပါအဝင် အရပ်သားများ သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု သတိပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ဥရောပနှင့် အဓိက အနောက်နိုင်ငံများတွင် စစ်ပွဲကို ဆန့်ကျင်သော ဆန္ဒပြမှုများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် Netanyahu သည် နောက်ဆုတ်မည့် လက္ခဏာ မပြသပေ။ သူသည် Hamas ကို နှိမ်နင်းခြင်းနှင့် ဂါဇာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရေးအတွက် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု သို့မဟုတ် သံတမန်ရေးရာ ကုန်ကျစရိတ် မည်မျှပင်ရှိပါစေ အရာအားလုံးကို ထိရောက်စွာ လောင်းကြေးထပ်ထားသည်။

ဤနောက်ဆုံးအခြေအနေ မြင့်တက်လာမှုသည် လေဟာနယ်တွင် ဖြစ်ပွားခြင်းမဟုတ်ပါ။ အောက်တိုဘာ ၇ ရက်၊ ၂၀၂၃ ခုနှစ် Hamas တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် စတင်ခဲ့ပြီး အစ္စရေး၏ နိုင်ငံတကာရပ်တည်မှုကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည့် အစ္စရေးနှင့် ၎င်း၏ ရိုးရာအနောက်မဟာမိတ်များအကြား တင်းမာမှုများ တိုးပွားလာပြီးနောက် နှစ်နှစ်နီးပါးအကြာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အနောက်နိုင်ငံများ၏ ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံမှုဖြင့် စတင်ခဲ့ရာမှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်မှုများ၊ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများ ပြုလုပ်ရန် ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် ပါလက်စတိုင်းနိုင်ငံကို အသိအမှတ်ပြုရန် အလားအလာများအထိ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

၂၀၂၄ ခုနှစ် နွေဦးတွင် ဂါဇာအား အစ္စရေး၏ ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုနှင့် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု အကျပ်အတည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာခြင်းအပေါ် ဥရောပ၏ စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က EU နိုင်ငံခြားရေး မူဝါဒအကြီးအကဲ Josep Borrell က EU-Israel Association Agreement ကို ရပ်ဆိုင်းခြင်းအပါအဝင် အစ္စရေးနှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ လန်ဒန်သည် လွတ်လပ်သော ကုန်သွယ်မှု ဆွေးနွေးပွဲများကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ဗြိတိန်၊ ပြင်သစ်နှင့် ကနေဒါမှ ခေါင်းဆောင်များသည် အစ္စရေးက လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု အထောက်အပံ့များကို ခွင့်မပြုပါက ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများ ပြုလုပ်ရန် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အနောက်နိုင်ငံများမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများသည် အစ္စရေး၏ လုပ်ရပ်များကို “ မမျှတသော” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဥရောပသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အလွှာပေါင်းစုံ မဟာဗျူဟာကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ အစ္စရေးအပေါ် ဖိအားပေးခြင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်များစွာကို အထောက်အကူပြုသည်- ဝါရှင်တန်နှင့် လွတ်လပ်ကြောင်း အချက်ပြရန်၊ ပါလက်စတိုင်းကို စာနာထောက်ထားသော ပြည်တွင်းမဲဆန္ဒနယ်များကို စီမံခန့်ခွဲရန်၊ သံတမန်ရေးရာ အကျိုးအမြတ်အတွက် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုများကို အသုံးချရန်နှင့် ဥရောပသည် US နှင့် သီးခြားရပ်တည်နိုင်ကြောင်း Global South ကို ပြသရန်။ သို့သော် ဤ “ အချုပ်အခြာအာဏာ” သည် အများအားဖြင့် စကားလုံးအလှသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘရပ်ဆဲလ်တွင် အစ္စရေး၏ စစ်ရေးတွက်ချက်မှုများကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် တိကျသော အစီအမံများအတွက် ဆန္ဒအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့ သံသယစိတ်သည် ဥရောပအတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိစေနိုင်သည်။ ကြာရှည်သော ပဋိပက္ခသည် ဥရောပခေါင်းဆောင်များအား ပြည်ပတွင် ရဲရင့်တင်းမာဟန်ဆောင်ရန်၊ ၎င်းတို့၏ မဲဆန္ဒနယ်များကို ကျေနပ်စေရန်နှင့် ဝါရှင်တန်ကို ဆန့်ကျင်ရန် အခွင့်အရေးပေးသည် – မည်သည့် အမှန်တကယ် ကုန်ကျစရိတ်မှ မပေးဆောင်ဘဲ။ Joe Biden သို့မဟုတ် Kamala Harris သမ္မတဖြစ်လျှင် ဥရောပသည် အလှအပဆိုင်ရာ ဝေဖန်မှုများဖြင့် ဝါရှင်တန်၏နောက်တွင် လိုက်ပါသွားဖွယ်ရှိသည်။

Netanyahu အတွက်မူ အန္တရာယ်သည် ကြီးမားလှသည်။ စစ်ပွဲကို ဂါဇာ၏ မြို့ပြအချက်အချာနေရာသို့ တိုးချဲ့ခြင်းနှင့် တပ်သားသစ် ထောင်သောင်းချီ ခေါ်ယူခြင်းဖြင့် သူသည် အလျှော့ပေးခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် အနောက်နိုင်ငံများ၏ ဖိအားသည် စကားလုံးအလှသက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်၊ Trump သည် အစ္စရေးကို စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်သလို အချိန်သည် သူဘက်တွင် ရှိနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်သည်။

သို့သော် အန္တရာယ်ကြီးလေ အစ္စရေးသည် အထီးကျန်လေဖြစ်သည်။ Netanyahu သည် အရာအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ထားပြီး စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုသည် နည်းဗျူဟာအရ အောင်မြင်မှုများ ရရှိနိုင်သော်လည်း သံတမန်ရေးအရမူ သူသည် အစ္စရေးအား ၎င်း၏ အနီးကပ်ဆုံး မဟာမိတ်များပင် ခြွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံမှု မပေးနိုင်တော့သည့် အနာဂတ်သို့ တွန်းပို့နေသည်။

“ `